In memoriam

Al bleef je een konijn met karakter, vandaar de naam ara die eigenzinnig betekent.

Over een week zouden je eerste kindjes geboren worden, maar het heeft niet zo mogen zijn.

Mijn lieve en excentrieke oma cochin kriel is helaas vandaag overleden.
Haar verhaal begint een hele tijd geleden.
Ik heb haar twee jaar geleden voor het eerst ontmoet.
Ze liep hier in het dorp in een bos bij een man die daar veel kippen houdt.
Iedereen die zijn kippen kwijt wil of een nieuwe kip zoekt kan bij hem terecht, hij heeft altijd wel wat lopen.
Op een dag zag ik deze duidelijk oude dame er tussen lopen.
Ik vroeg naar haar verhaal.
Ze was bij hem gebracht en zou volgens de oude eigenaren 8 jaar oud zijn.
Rede van weg doen: ze legde geen eieren meer.
Ze mocht daar gewoon blijven lopen, maar in de weken daarna (ik loop daar bijna dagelijks met de honden langs) zag ik dat het niet goed ging.
Deze oma kip was duidelijk niet gewend om grotendeels haar eigen voer bij elkaar te scharrelen en je zag haar achteruit gaan.
Ik heb haar toen mee naar huis genomen en haar opgenknapt.
Ik ben altijd al erge fan van cochin krielen geweest dus ze mocht hier gewoon blijven wonen.
Maar dat was simpeler gezegt dan gedaan.
Ze klikte niet met mijn zijdehoenders en eigenlijk met geen enkele andere kip die ik er voor haar bijhaalde.
Toen heb ik speciaal voor haar een groep cochin kriel kuikens gehaald en daarmee heeft ze de afgelopen 2 jaar in harmonie geleefd.
Ze was het oudje in mijn stal, wat ondanks haar hoge leeftijd toch nog minstens 2 keer per week een eitje legde.
Haar naam oma kip heeft ze terecht verdiend met haar toch geschatte leeftijd van 10 jaar.
Na haar dood is er 1 kuiken uit het ei gekropen, een prachtige dame en een exacte kopie van oma kip.

Je was een bijzonder vlaampje met maar 3 pootjes en 1 oor, maar je redde je prima.

Je wordt gemist, maar leeft nog voort in je zus die het gelukkig wel gered heeft.

Door verwaarlozing zo ver geraakt en dan lacht het geluk je toe en wil je lichaam niet meer.

Je eerste nest bracht mij wat ik nooit had verwacht, 2 schitterende kinderen die overal een hoop indruk maakte.

Helaas werden je kinderen je dit jaar noodlottig en moest ik afscheid van je nemen tijdens een hele zware bevalling.

Youp

april 2005 - 25 juni 2009

Woorden schieten tekort om het verdriet om jou mijn kleine vriend te verwoorden.
Mijn trotse kleine ventje, vriend van elk kind.
Nog geen 2 weken geleden pronkte je met jezelf op de keuring, een fraaie oude vent en je kreeg nog een prachtig predikaat, de schoolkinderen vonden je allemaal geweldig, je wilde door de tralies van iedereen een aai.
Ontzettend groot is het gat dat jij hier achter laat.
Vanmiddag nog een lik over mijn hand voor ik vertrok, het verdriet brand hier hard toen ik je aantrof op je favoriete plekje
Mijn kleine vent, mijn zonnestraaltje, mijn vriend, vredig ben je in je slaap heengegaan, mooier kan niemand wensen, maar het was nog veels te vroeg.
We zullen je ontzettend hier gaan missen.
Rust zacht mijn kleine vriend

Dommel

20-4-2006 - 18-10-2009

Mijn lieve dommel
Je was nog maar krap aan een half jaar hier, maar niet meer weg te denken.
Als een echte rex deed je je naam eer aan en lag je het liefst de hele dag te dommelen.
Als ik met groen aan kwam stond je echter vooraan en pakte het uit mijn hand.
Gisteren voelde je je niet helemaal fit, maar je pakte nog wel je groen aan en knabbelde er op.
Met een ongerust hart ging ik weg en smiddags kwam het noodlottige telefoontje, je was er niet meer.
Mijn lieve dommel ik zal je hier enorm missen

rust zacht lieve schat

Hannes

Maart 2006 - 3 januari 2010

Mijn lieve schat, mijn trouwe vriend, mijn grote lobbes, mijn mascotte.
Je leven zat je niet mee.
Je kwam hier gered van de dood, zwaar vermagerd.
Hier heb je 3 gelukkige jaren mogen meemaken.
Waar je van een scharminkel uitgroeide tot een prachtige vent met een gouden karakter.
Je won zelfs nog op een show bij de grote rassen.
Je was de favoriet van iedereen hier en trok met je lompe gedrag altijd iedereens aandacht.
Knuffelen was je grootste hobby, naast mij altijd voor de voeten lopen en me soms vreselijk laten schrikken met je slaap pozes.
Ik hoopte je nog vele jaren bij me te hebben, maar helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Iets meer dan een half jaar geleden ontdekte ik de eerste tumor aan je poot, daarnaast waren er ook bobbeltjes in je buik te voelen.
Operatie was geen optie en dat wilde ik je ook niet meer aan doen.
Nog ruim een half jaar kwam je elke dag je knuffel en je lekkers halen, zo ook gisteravond.
Ik heb gezegt, jij bepaald, jij geeft aan wanneer het jouw tijd is.
Na je gisteren nog vrolijk te hebben gezien, kwam dit hard en onverwachts.
Wel ben ik blij dat je hebt gewacht tot mijn thuiskomst voor een laatste afscheid.
Vanochtend ben je gestorven in mijn armen, terwijl we de zon zagen opkomen blies je tussen al je vrienden in mijn armen je laatste adem uit, een mooier einde had ik je niet kunnen wensen.

Pablo

23 augustus 2007 - 13 januari 2010

Een vreselijke dood die ik nooit meer zal vergeten.
Zo ben ik nog trots op je dat je 2 prachtige nestjes jongen hier hebt rondlopen.
Zo tref ik je levenloos vastzitten in de tralies van je hooiruif aan.
Hoe je dat voor elkaar hebt gekregen zal mij altijd een raadsel blijven.
Toen ik je bevrijde klaarde je weer op.
Maar het was toch een te grote aanslag en s'avonds stierf je in mijn armen
Rust zacht lieve pablo

Some animals come into our lives
and quickly go.
They only stay a while
and leave footprints in our hearts.
And we are never,
ever the same.